معنوى زندگى بشر را تأمين نمايد و صلاح و رستگارى بشر را در اين سرا ، و سعادت و نيك فرجامى او را در سراى ديگر ، تضمين كند . بنابراين قرآن همان قانون اساسى پر اهميتى است كه پيامبر بزرگوار ، براى اين كه بشر را در دو جهان سعادتمند سازد ، آورده است . قرآن بر خلاف تورات ، بشر را از زاويه ماديات مورد بررسى قرار نمىدهد ، بلكه گذشته از اين كه به دنياى او توجه مىكند ، نظر او را به سراى ديگر نيز معطوف مىدارد و از اين راه اعتدال و ميانه‌روى در رهبرى بشر را آشكار مىسازد . تورات كنونى بر خلاف روش قرآن ، بشر را فقط از يك زاويه نگريسته و توجه او را به زندگى سراى ديگر معطوف نساخته است و لذا در اين تورات رايج ، با آن بزرگى و قطورى موضوع معاد و زندگى پس از مرگ مطرح نشده و سخنى از آن به ميان نيامده ، و از جهان ديگر ، كه جهان پاداش و كيفر اعمال است بحث و گفتگو نشده است . « 1 »

--> ( 1 ) . درست است كه در تورات صريحا موضوع معاد مطرح نشده است ولى در كتب « عهد عتيق » اشارات و گاهى تصريحاتى در اين باره وارد شده است مثلا در جامعه سليمان آيه 13 و 14 ، باب 14 چنين مىفرمايد : « از خدا بترس و اوامر او را نگاهدار چون كه تمامى تكليف انسان اين است ، زيرا خدا هر عمل را يا هر كار مخفى ، خواه نيكو و خواه بد باشد ، به محاكمه خواهد آورد » .